Może po prostu muszę się wypisać. Może muszę otworzyć się na wszystko to, co mnie zewsząd atakuje (co samo w sobie jest jakimś absurdem na kółkach, bo nie atakuje mnie nic poza wiecznym poczuciem beznadziejności) i w końcu, słowami, wylanym rejdżem i czym tam jeszcze, ulżyć sobie w rzeczywistości i poczuć się lepiej.

Jedni nazywają to wakacyjną depresją. Inni w ogóle depresją. Czy taki stan może utrzymywać się latami? Zapewne. Na mnie się utrzymuje. Nie mam wizji. Nie mam pomysłu. Nie mam marzeń (a jeśli już jakimiś zgrzeszę, to tylko po to, by przekonać się, że tak naprawdę są mrzonkami, bo nawet jeśli opierają się o świat realny, to znajdzie się pierdyliard przeszkód, które uniemożliwią mi myślenie o danym marzeniu jako może, ewentualnie, nieśmiało nadającym się do spełnienia.

Napisałam licencjat. Fajnie. Świetnie. Ślicznie i cudownie. Napisałam go w bólach. Wyszedł jakiś koślawy. No ale jest, alleluja, cieszmy się.


I co dalej? Drugi stopień. Uroczo. Wybitnie, Aleksandro, skończysz studia jako kolejny taśmowy magister i nikogo nie będzie obchodziło, że faktycznie znasz język, jesteś w stanie coś powiedzieć na każdy temat poruszany na Twoich studiach i zrobiłaś to z pasji a nie dlatego, że nie miałaś czego robić ze swoim życiem.

Właśnie tak wyglądają moje perspektywy. Może tak nie wyglądają, może po prostu ja je tak widzę? W czarnych jak smoła barwach. Bo innych nie ma. Nie ma barw tęczy. Są szarości, pomiędzy którymi lawiruję bez końca, od jednego bólu głowy do drugiego. Bez większego sensu, nie podążam za żadnym ustalonym wzorem, czy algorytmem. Po prostu wegetuję.

Praca. Dom. Obiad. Naczynia. Pranie. Sprzątanie. Przemeblowanie. Ból głowy. Klikanie. Czytanie. Myśli o pisaniu, które zgniatam jak karalucha. Ciche marzenia, które przeradzają się w ciche łkanie. Brzmię jak emo? Nie. To głos depresji. Głos zagubienia. Głos słyszany na rozdrożach.

To wszystko zapewne jest bardzo prozaiczne. Brak mi w życiu punktu zaczepienia. Bezpiecznych ramion. Powiedzenia mi "Jeśteś fajną dziewczyną. Lubię Cię, to jak gotujesz, Twój humor, Twoje komentarze i to że możemy pograć razem w i podyskutować o wszystkim.

Czy mi lepiej? Nie wiem, z całą pewnością włożyłam część mej niespożytej energii w poirytowane walenie w klawisze.

Radiohead - Creep


When you were here before,
Couldn't look you in the eye
You're just like an angel,
Your skin makes me cry

You float like a feather
In a beautiful world
I wish I was special
You're so fuckin' special

But I'm a creep,
I'm a weirdo
What the hell am I doin' here?
I don't belong here

I don't care if it hurts,
I wanna have control
I want a perfect body
I want a perfect soul

I want you to notice
when I'm not around
You're so fuckin' special
I wish I was special

But I'm a creep
I'm a weirdo
What the hell am I doin' here?
I don't belong here, ohhhh, ohhhh

She's running out again
She's running out
She run run run run...
run... run...

Whatever makes you happy
Whatever you want
You're so fuckin' special
I wish I was special

But I'm a creep,
I'm a weirdo
What the hell am I doin' here?
I don't belong here

I don't belong here...


------

At least I did what I had planned. I sat down, began, kept on working and finished the work. Perhaps I'm not such a hopeless case after all? I don't know.

If there are no coincidences... then what? I don't believe in coincidence.

Well then, whatever.

Whatever makes you happy.
Whatever you want - to quote Radiohead.

I don't belong here. I know that and I gotta move out, keep myself at bay. I guess it's for the better.

Somewhere, sometime.

I really don't wanna cry but these stupid tears just appear in my eyes, bizarre. I'm making a whiny fool out of myself just now but who cares?

Whatever makes you happy
Whatever you want
You're so fuckin' special
I wish I was special

Recently, my dreams seem to be back to their usual.

Shy red-headed vampires. Me, suddenly in India... about to teach a room full of students about the methodology of teaching medical terms...? In a room reminding me of my primary school times.

And the elusive Count of Provence slips from my mind and timetable... Wait a minute man. How am I supposed to push you into the great scene, it's your most important performance, why do you persist?

I should be asleep already... I can't make myself go to bed. Maybe it's the odd mental connection. I hope not.

Yawn.

No, I'm not making any sense, sorry.

I'd like to believe that my empathy could actually help. That I could absorb some of the stress and make it easier for you. Just as I say, making a fool out of myself.

If I could, I would. I'm naive to believe that this is the reason I can't sleep.

I don't even know when's your birthday. Whenever it is, have a happy one. I'll go to bed at least, even if I can't sleep.

And when the morning comes, I'll be there. And the Force will be with you.

Another naive part of me treats this little entry as a virtual message in a bottle which will fatefully drift to your island.

Oh no, I cease to produce any verbal content just now.

Sleepy time. Lots to do tomorrow.

Pierdąlnąwszy się azaliż głową w biurko, opadłą nagle, acz jednym zdaniem ku temu skuszoną, idę się napić. Precz, precz, słony smaku tam, gdzie wzrok króluje.

Czemu, ach czemu, ach czemu, ach czemu?

Czas na maskę.

Moje życie jest pasmem tajemnic.

Tajemnica bolesna:

Ola spada z drzewa.

Tajemnica radosna:

Ola poznaje geniusz piosenek

Tajemnica chwalebna:

Ola dostaje stypendium naukowe.

... he became the Fool. And the Fool ran so quickly and recklessly that he grew a pair of strange wings to fly as close to the Moon as possible. He wouldn't have done so without stumbling upon dozens of rocks upon his ways. Rocks that reminded him of his Hermit cave. While running the Fool jumped and rolled, resembling a colourful Wheel of Fortune.

He sat for days, gazing into the face of the Moon. And eventually, became the Moon. Distant, majestic, enlightening, indispensable. The Moon looked upon the earth every night, thus shining his light upon the cave where the Hermit used to live. The safe place of solitude and certainity. The seemingly cold rock walls, indestructible, defending unlike anything else.

The Moon longed for the peace of the cave. Amongst the shining stars, so beautiful, shooting through the sky only to die and become their own shadows, the Moon felt deserted. The Wheel of Fortune has been spinned again by the hand of fate. The Moon understood and descended upon the earth once again.

He became the Fool, running wild towards the cave of the Hermit, longing, counting down, insane and desperate. When he arrived, the Fool shed his colourful clothes and his hat with ringing metal balls at the ends. The Fool became gray and silent once again. No longer laughing and dancing but mute and brooding. He felt safe wanted and needed. The cave needed his presence, he needed her protection.

When will the Fool ascend to the Moon to gaze at the stars?

When will the Hermit throw away his vows to run like the crazy Fool towards the sky?

When will the Moon long again for the peace of the Hermit cave, blinded by all the stars?

The Wheel of Fortune spins.



How come she is so clueless...?

Myję naczynia. To potrafię. Muszę przysposabiać się do zawodu.

Nie napiszę przecież BA thesis, bo nie umiem. Nie napiszę podania o przyjęcie na studia magisterskie, bo nie umiem. Nie wyobrażę sobie dorosłego życia, bo nie mam wyobraźni.

Uciekłam z Azeroth tylko po to, by dowiedzieć się, jak bardzo jestem wyżarta na mentalnych frontach. Jak wiele straciłam i już nie zyskam. Kupię sobie książkę "Jak efektywnie zmywać naczynia" której i tak nie przeczytam.

Zawsze znajdę sobie coś lepszego do roboty, co nie wymaga uwagi, skupienia ani nakładu pracy umysłowej.

Mogłabym w zasadzie już umrzeć.

Skończyłam się.

I amar prestar aen.
The world has changed.

Han mathon ne nen.
I feel it in the water.

Han mathon ne chae.
I feel it in the earth.

A han nostron ned wilith.
(and?) I smell it in the air.

Much that once was, is lost
For none now live who remember it.


Mój czas w wielkim Truman Show dobiega końca. Patrzę na horyzont, siedząc na plaży. Przesypuję piasek z dłoni do dłoni, a większość i tak porywa wiatr. Nie muszę wiedzieć kiedy ani gdzie jestem, wiem tylko, że belki przystani będą chóralnym skrzypieniem żegnać mnie, gdy wejdę na statek. Popłynę, z Szarej Przystani gdzieś daleko, daleko... gdzieś za mgłę, która spowija moje oczy i mój umysł.

Nic już nie należy do mnie, nawet ja sama.

Nie jestem w stanie nic zrobić, bo nie potrafię.

Dryfuję, gdzieś pomiędzy cudowną przeszłością a optymistyczną przyszłością.

Kameleonizuję się, rozpadam. Jak T1000, przybieram formę, która jest odpowiednia dla danej chwili. Wyraz twarzy, który pasuje. Język, jaki jest właściwy. Poczucie humoru, jakie jest adekwatne.

Nie istnieję. Nie mam koloru. Nie mam naturalnego środowiska. Jestem starą taśmą klejącą, która ma poczucie swojej funkcji, ale której klej dawno się skończył.

What happens next?